VW 2012 in Sommière
Houston, we have a problem…
En dan zeker als er de eerste vijf minuten bruin water uit de kraan komt.
Maar… we beleefden weer één van de betere ventenweekends, dat staat vast!!!
De organisatie van dit jaarlijks evenement loopt ondertussen zo gesmeerd dat de Frakke al jaren dezelfde takenlijst (met dezelfde grappen) doorstuurt, inclusief de 12 appelen plus 2kg. appelen die de Jos moet meebrengen. Soit, die mens doet zijn best. Hij mag nog ‘wat’ aanblijven.
Daarom, nog even terugkeren in de tijd:
Vriezen, dat het kraakt maar niets kon ons tegenhouden, zelfs onze vrouwen en kinderen niet.
Vincent en Glenn waren reeds van na de middag vertrokken en zo wisten we snel via Facebook dat het dorpje Sommière wel degelijk bestaat en dat er ook wat sneeuw lag.
De camionette was rond 19 uur, naar gewoonte, in een wip geladen en de TomTom’s tegen de voorruiten piepten al van opwinding.
Eerst de ‘snosj’ nog eens invetten, platstrijken (Kriske had er zelfs 6 valse gekocht!) en dan…
‘Wallonië zet u schrap, 16 zotgedraaide venten komen u tegemoet en ge zult het geweten hebben.’
De VW-vlag bracht ons, anderhalf uur later, op de juiste plaats en ge moet dat meemaken,
26 helpende handen om alles vlug binnen te dragen, een knetterend haardvuur, een gedekte tafel en daarop een kastrol lekkere, hete ‘Loe’-soep. Dit was al een begin om in te kaderen.
Na een tijdje kwamen ook de laatste drie aan en nog wat later gingen we samen aan tafel om ons gedacht te geven over de Stijn zijn spaghettisaus. Zeer hoge scores werden genoteerd! 
Het mag trouwens gezegd worden: er werden daar heel de tijd aan de kookfornuizen menig knappe keukenpieten opgemerkt. Ik weet dan bijvoorbeeld alles over niet-werkende dampkappen. Gewoon de door 3 centimeter vet vastgekoekte rooster eraf breken en ’t zuigt weer.
De schaars geklede ’s Jongers-dames op de spiegel keken goedkeurend toe…
We zochten vervolgens op de verdieping het minst beschimmeld slaapplekje uit om onze spullen achter te laten en kropen weer gezellig rond het warme vuur bijeen. Het vochtgehalte moest dringend op peil gehouden. Ne Primus, Cola of een glaasje wijn. Meer moet dat niet zijn.
Tijd dus voor een afkoelende nachtwandeling. Even onder een prachtige sterrenhemel ons dorpje verkennen. Goed ingeduffeld, dat wel!
Maar, de temperatuur voelde aan als in een diepvriezer: -18°of eerder op super-stand: -32°!
Een half uurtje later stonden we stijf bevroren en verkleumd terug voor het vuur te handenwringen. Nooit zo een koude gevoeld. Gelukkig evenwel, enkele pintjes later waren we weer ontdooid en het getokkel der gsm-toetskes liet weten dat het tijd was om ons bed op te zoeken. Er werden ‘slaapwellen’ de ether doorge-sms’t… Den Ollie niet, die snurkt zijn berichtjes door!
Zaterdag 11 februari:
De dampkapbuis kwam waarschijnlijk in de slaapvertrekken uit. We werden in elk geval allemaal gewekt alsof er een pan heet vet naast ons stond te pruttelen. Dus gauw dat bed uit, water in ’t gezicht, kleren aan en naar beneden. Een stralend mooie zonsopgang kleurde de koude lucht boven onze ‘Ferme’ in prachtige tinten.
Daar hoorde alleen nog een hete tas koffie en een héérlijk bord spek met eieren bij. De Pik en Tinkes swingend aan de pannen. Dit blijft voor mij hét moment van het Ventenweekend. Joenges toch!
De afwas werd vlug gedaan en daarna de boterhammen gesmeerd. Met choco, confituur, hesp, kaas of zoals bij de Pik met ‘fop-sossis’*.
Iedereen kreeg zijn eigen Likske-borrelglaasje en de Frakke schonk ons een echte veilige Dräger-bril.
Kortom, even later lieten we ons huisje achter ons en vertrokken, een goedgevulde rugzak omgegespt, onder een blauwe, zonnige hemel voor onze dagtocht. Zoals de traditie het wil werd deze nu ook weer geleid door de Wimme.
En ja, hij heeft het nu eindelijk toegegeven; hij kan helemaal geen stafkaart lezen.
Tja, niet iedereen heeft het geluk om bij de Scouts geweest te zijn... Lang leve de wandel-GPS.
Het eerste glaasje Jägermeister werd naar binnengegoten toen we na enkele honderden meters voorbij ons Ventenverblijf van 2004 in Falaen stapten. Wie was er daar toen nog allemaal bij! Vandaar ging het dan weer verder, bergop en bergaf door prachtige, licht ondergesneeuwde landschappen en langs feeërieke, half dichtgevroren riviertjes.
Naar jaarlijkse gewoonte passeerden we ook nu weer langs een geloofsgemeenschap. Met dat verschil dat deze paters iets meer te bieden hadden dan belgeklingel en zweetgeur.
Dit was genieten: warmte, rust, stilte, sfeer en drie soorten Maredsous-bier. Het zou jammer zijn om ze niet allemaal eens te proeven. Als het van de Feyaertskes afhing waren we nog bezig.…
Om te plassen werd er 40 eurocent gevraagd maar je kreeg er wel een bierpot bij…
Bij het naar buitengaan kochten sommigen nog een fles Tripel voor onderweg en Toon zelfs een echte Ardeense Patersaucisse. Hebben we dat ooit niet al eens meegemaakt, een worst maar dan met een lontbommeke erin?
Hoe dan ook , we waren weer aangesterkt en ook het vochtgehalte was weer op pijl gebracht. Tijd dus voor het middagmaal. We besloten onze boterhammen aan een ‘krasboom’* te nuttigen en deze keer was het alleen Tino die er een potje van maakte. Worst met bonen, nog wel!
De Pik heeft die nacht in de zetel geslapen.
Maar komaan weer de baan op. Er moesten dit jaar kilometers gevreten worden. Ballast overboord.
Een fles citroenjenever? Niet meer nodig, weg ermee dacht de Stijn en tegelijker vond hij dat het tijd was om een sprintje te plegen, de ouderdom tegen de jonkheid. Hij won overtuigend van de Frakke en liet dit dan ook in geuren en kleuren merken. Die boer heeft daar redelijk wat opruimwerk, dit voorjaar.
Onze vrouwen stuurden ons, vanuit bistrot Darche, een ‘santé’ sms’ke. Hoe? Wisten we niks van…
We maakten vlug nog een glijbaan en ja, 't kind in ons kwam weer naar boven. Genieten!
Vermits er niemand in ons verblijf op ons wachtte kwamen we deze keer wel op tijd aan.
De wandelschoenen uit, sommigen onder de douche en anderen in de keuken.
We moesten al eens op den tast naar ’t wc gaan want er zou naar ’t schijnt een rantsoenering van lampen aan de gang zijn daar in ’t Walenland. Tsss.
Goed, het werd tijd voor onze diner met weeral een overheerlijke tomatensoep gevolgd door frit met stoofvlees. Meer moet dat niet zijn. Of ’t moest een extra pot mayonaise zijn.
Maar het was weer lekker en even later zaten we goed doorgezakt in ons salon bij de haard.
Het VW-Event-Produktieteam stelde in een recordtempo een Stage met beeld en geluid op.
We werden verrast door een Karaoke-avond van de Jochen met de Veins achter de knoppen.
De meesten zagen het niet direct zitten maar eerlijk gezegd dit overtrof alles. Van de Vincent en de Frakke hadden we niet anders verwacht, echter niemand had zoveel zangtalent gezien in gasten als Toon, Stefan, Jokke, Pik, Wimme, Jochen, Tino, Stijn en Ollie...
De Primus werd met bakken naar binnen gedragen. Hoegaarden per fleske.
En ’t was dat we moe gewandeld waren. Want drinken en zingen? Nog uren als ’t moest…
Zondag 12 februari:
De Frakke en Tino boden zich vrijwillig aan om naar de plaatselijke bakker te rijden en in alle vroegte een maandproductie croissants en pistolets te gaan halen.
De verse koffie werd op tafel gezet en een tijdje later zaten we weer samen gezellig te ontbijten. We zien mekaar graag, punt uit.
Tijd dan voor onze laatste activiteiten.
De Tinkes, Stefan en Wimme vertrokken met hun mountainbike de grauwe Ardeense bossen in. We zouden hen voor de middag niet meer terugzien. Tino zelfs helemaal niet meer. Die had onderweg een bordje met Sclessin erop gezien.
De anderen brachten een bezoek aan het stadje Dinant. Een parking die zoek je dan niet kortbij in ’t stad zelf. Nee, daarvoor rij je eerst kilometers verder tot boven op de citadel om dan tot de bevinding te komen dat de afdaling met de trap naar beneden, 8 euro kost. Goe zot, die Dinantezen. En dat was nog maar een begin.
We liepen wat rond door wat zo stilaan een spookstad aan ’t worden is om uiteindelijk het enige café aan deze kant van ‘t water binnen te trekken. ‘Café De Leffe’. Vergeten we nooit meer.
Het begon al met de vraag of we gereserveerd hadden! Ja, we zullen efkes op voorhand gaan bellen om te zeggen dat we op komst zijn en wat we gaan drinken.
Nu met 6 man achter de toog is het niet gemakkelijk om 13 mensen van drank te voorzien en zeker als ze niet allemaal hetzelfde bestellen…
“En of we binnen het half uur weer konden vertrekken?” Heu? Timers en parkeerschijven werden bovengehaald om toch maar binnen de opgelegde tijd onze drank binnen te krijgen.
Rare jongens, die Dinantïers.
De Maas was wel goed dichtgevroren maar we namen, na een draagtest van Glenn, wijselijk toch maar de brug om aan de overkant te komen. We wisten namelijk dat er daar ook nog een cafeetje was. Echt iets voor ons: ‘Café Drugstore’. Pas open. De Pik heeft er meteen een bod opgedaan!
Een veranda met terrasgasverwarmer, lange gang met toog en daarachter een dansgelegenheid à la jaren 70. Het interieur deed aan een afgeleefde jeugdclub denken inclusief rondhangende elektriciteitsdraden, blauwe tl-lampen en met achteraan een donker vuil stinkend rookkot.
Maar ze waren er vriendelijk en gedienstig. Den Toon kon er zelfs ‘une biére sans bouteille’* bestellen. Gewoon uit het vuistje! Vanaf toen werd er alleen nog maar Pools gesproken.
Tourneeski generalski!
Glenn, probeerde nog even zijn geluk uit op de gokautomaat en werd beloond met een set lichtgevende Sex Dobbelstenen. We waren weer even zoet met onze wildste fantasieën.
Dik tegen ons goesting namen we afscheid van dit leuk etablissement want er moest nog gegeten worden. De resten van de voorbije maaltijden. Alles mocht op, zelfs het bier. Tot het laatste fleske.
En ja, ’t smaakte nog steeds.
Ondertussen kwam de madame van ‘de Gîte’ ons verblijf en energieverbruik controleren.
We betaalden met plezier de verwarming van ’t hele dorp. Ontwikkelingshulp, heet zoiets denk ik.
Als dank heb we haar even in ’t donker gezet door gewoon alle vuren en friteuses aan te zetten!
We begonnen dan al maar wat op te ruimen en nadat alles in onze auto’s was geladen lieten we Sommière achter ons. Het was weeral goed geweest. Terug naar Werchter.
Onze dames zagen vermoeide maar gelukkige venten aankomen en ons Wivine vond dan maar dat de terugkomst gevierd moest worden… frikadellen met kriekskes!
We kunnen beginnen dromen van versie nummer 16, volgende jaar in hartje Brussel?
Jos, Kris, Wim, Tino, Olivier, Stefan, Pieter, Frederik, Glenn, Jochen,Toon, Stijn, Pik, Vincent en Erik om erbij te zijn.
Bedankt Loe voor de soepen, Mieke voor de aankopen, Hilde voor de jaarlijkse, lekkere wafels en Stijn voor de spaghettisaus.
* Fop-sossis: een uitvinding van Delhaize waarbij je denkt een plakje salami vast te pakken maar in werkelijkheid een flinterdun plastiek folieke, en nog eentje en nog eentje en dan… ja!
* Krasboom: mooie gezonde beukenboom waar iedereen zo nodig zijn naam moet inkrassen, wij dus ook!
* Une biére sans bouteille: gewoon een pintje van ’t fleske!
1 opmerking:
Een leuk verslag, en zo te lezen hebben jullie je toch nog een beetje gevuugd daar?
Een reactie posten