Het verslag en de foto's
De raad van beheer is het overeengekomen: ons ventenweekend zal altijd blijven bestaan. Zeker weten.
Alleen de prijs, dat gaat een probleem worden…
De verzekeringspolis zal namelijk fors omhoog gaan.
Organisatorisch zat alles al weken op voorhand snor. Ons verblijf was dan ook keurig op tijd geboekt door onze grote Messias Frans. Hij was er zelfs al eens naartoe geweest, gewoon gaan keuren waar zijn volgelingen terecht zouden komen.
De voorbereidende vergadering van 18 januari verliep ook vlot en aldus wist iedereen waar hij moest voor zorgen en wat hij moest meebrengen. Behalve, de gemalen kaas* dan!
Goed, hunker hunker en ’t was zover…
Vrijdag 1 februari:
Grotestraat, 102 : het blijft de uitvalsbasis voor de meeste Verstraetensevenementen (8 é’s!).
Dus werden ook die avond omstreeks 19 uur werk, vrouw en kinderen achtergelaten om vlug de camionette in te laden met drank en bagage. Ook de gebraden kippen werden aangehaald en voor de rest van de week zou de Movano-vrachtruimte naar kiek rieken! Zelfs al reden we kilometers ver met een openstaande achterdeur!
Onze voorwacht Vincent en Glenn hadden ons verblijf al aangenaam opgewarmd en we werden er 150 km later gezellig onthaald door een met ballonnen en kaarsjes versierde Rue Principale, 36!
Joy hield, breed glimlachend de binnendeur voor ons open en je merkte het meteen, er hing wifi in de lucht.
Het thema van dit jaar was ‘de 12 apostelen’ ! Boer Charel werd de deelname ontzegd.
Neeje, twaalf was gezegd! De mens heeft het niet overleefd…
Volgend jaar misschien de 13 Satanische Bloedlijnen? Of daarna de 14 Olympische Goden ofwel de 25 Profeten. Ik kijk al uit naar Ali Baba en de 40 rovers!
Soit, alweer een knetterend haardvuur en een gedekte tafel met daarop een kastrol lekkere, hete ‘Loe’-erwtensoep met spekskes en rookworst. We wisten direct waarom we naar dit barre oord getrokken waren. Om te genieten, tiens!
En dan zwijgen we nog over de Wim zijn spaghettisaus. Man, man er zit echt talent onder ons. Alleen jammer van de gemalen kaas* en de afwezigheid van een fleske Tobasco*!
Koken, afwassen en opruimen? Kriske maar ook de anderen doen dat als de besten en zeker als we dan even later wat kunnen filosoferen over de definitie van de vrouw, knus samen broebelend in de jacuzzi of zwetend in de sauna.
We zochten vervolgens op de twee verdiepingen een slaapplekje uit om onze spullen achter te laten en kropen weer gezellig rond het warme vuur bijeen. De Jochen zou hout meebrengen voor de kachel. Hij had verdorie bij hem thuis heel zijn parket opgebroken.
Ons gedacht over het andere geslacht werd nog wat bijgewerkt aan de hand van de talrijk aanwezige wetenschappelijke tijdschriften en mocht er al eens een mening verhit geraken dan was er ook nog voldoende drank om voor wat afkoeling te zorgen.
Den Toon en Frederik hadden het ook duidelijk naar hun zin. Naar jaarlijkse gewoonte werd snel de aaibaarheidsfactor van de zetels getest. We keken en zagen dat ze goed lagen.
Maar op een gegeven moment kwam het kind in ons naar boven en dus ook de speelblokjes.
Het Lego Creationary spel werd op tafel gelegd en met ne man of 6 testten we mekaars fantasie en vindingrijkheid.
Jochen maakte een echte West-Vlaamse sneeuwman: drie witte kubussen op mekaar en Stefan trachtte bijvoorbeeld een vulkaan te bouwen. Allee, dat was nu toch echt duidelijk!
Goed. Tijd dan voor een afkoelende nachtwandeling. Even ons dorpje met zijn pittoresk kerkje gaan verkennen. Dat kerkje stond links, 50 meter verder. Wij zijn twee kilometer naar rechts gaan zoeken. Wisten wij dat daar in Ambly net die nacht ook de ‘Rallye de Wallonie’ gereden werd?
Een half uurtje later waren we veilig en wel terug. Nog gauw een pintje om het af te leren en dan naar boven, de juiste slaapkamer vinden.
Ik wist waar ik moest zijn. De Frakke heeft weer bouwplannen denk ik. Hij heeft althans twee nachten beton gemaakt voor de funderingen. En ’t was ne 350 liter molen met dieselmotor!
Zaterdag 2 februari:
Met een ruk schrok ik wakker. Waar was ik, hoe laat was het? Al acht uur? Dus had ik toch wat geslapen. En ’t ergste, ik rook niks. Helemaal niks. Help! Neus verstopt? De ziel van het Ventenweekend verdwenen?
Gauw die veel te smalle slaapzak uitgewurmd, water in ’t gezicht, kleren aan en naar beneden. Verdomme, die Ardeense muren van een meter dik houden alles tegen, zelfs de sterkste geuren.
Maar oef, de tafel stond weeral keurig gedekt en nog geen halve minuut later werd er door de Glenn een hete pan hemels spek en eieren op mijn bord gekieperd. Mannekes, lekker, lekker!
Kriske werd even vastgebonden op zijn stoel zodat iedereen rustig kon eten zonder achter zijn bord, tas of bestek te moeten lopen en daarna werden de boterhammen gesmeerd. Met choco, confituur en hesp, maar ook nu was er weer geen gemalen kaas*.
Terwijl de Frakke en Jokke buiten in de gietende regen de waterdichtheid van hun uitrusting testten, we hebben ze dat even laten doen, werden binnen de borrelglaasjes uitgedeeld en begon Toon de de livingmuur even te beklimmen. Hij kan dat goed, de muur oplopen.
Kortom, even later lieten we onze Gîte achter en vertrokken we, een goedgevulde rugzak omgegespt, onder een druilerige regenlucht naar onbestemde gebieden. Zoals de traditie het wil onder begeleiding van de Wimme en zijn wandel-GPS. Dat beloofde!
Een eerste glaasje Jägermeister om eens te proeven en dan... stevig bergop en amper bergaf door overweldigende landschappen, over modderwegen en langs heftig kolkende riviertjes.
Tot… ja ’t was weeral van dat. De Fil Rouge mocht niet ontbreken. “Hier moet normaal een doorwaadbare plaats zijn” En hij vertrekt hierbij werkelijk geen spier in zijn gelaat.
Een beek, zeker 20 meter breed, zelfs de aanwezige zalm had moeite stroomopwaarts te zwemmen. Gelukkig zag de Glenn wat verder een massa stambomen* over ’t water liggen. We waren gered en bereikten als een echt Survival Team de overkant en dus ook het dorpje Nassogne.
Donkere winterse wolken dreven ons noodgedwongen naar een schuilplaats. Allebei de café’s waren echter dicht, dan maar een koeienstal..? Tja, Wim er zijn grenzen, hé!
Gelukkig hadden we de Frans zijn beste Frans en wie had ooit kunnen denken dat we gered zouden worden door volleyballende meisjes? Ons vlees werd even zwak, maar ze hadden in hun kantine Trappistenbier voor bij onze boterhammen.
Eén euro zestig ’t stuk. Dus hebben we als beloning hun clubkas gered. Die van Forrières wonnen tegen die van Libramont maar de laatsten waren lekkerder. Zeker de nummers 15 en de 8!
Vermits de zon ondertussen door de wolken was gebroken trokken we weer de baan op.
Tot even verder in het midden van een plekje heide naast een ijzeren kruisbeeld onze GPS als gek begon te biepen. “Hie ligt iet manne, hie ligt iet!”
En inderdaad we waren op een schat van de Geocaching gestoten. Een brooddoos met wat prullen en een logboekje erin. We noteerden wie we waren en passeerden een tijdje later voor we het goed en wel doorhadden ons verblijf. Weer stond er niemand ons op te wachten.
Dus moesten we nog een bezoekje brengen aan de Ferme Brasserie. Een tot drankgelegenheid omgebouwd schuur met een bonte mengeling van Saint Monon bieren. Une Biére Ambrée, une biére Brune ou une biére au Miele? Er is geen betere!
Trouwens we waren er niet alleen. Een bende oud-scouts uit Herentals (de Pik kende zelfs één van die gasten zijn zus) zochten ook nog wat warmte om de nacht in hun tentje te overleven. Waarschijnlijk hebben ze daarna de caféverwarming meegepikt: een infrarood lampje waar de boer des huizes normaal zijn 4 kuikens mee opwarmt! Hoe dan ook, het was er plezant en vermits Stefan het meeste gedronken had kreeg hij, toen we vertrokken, weeral een gratis bierglas.
Het was al goed donker buiten en dus haastten we ons snel naar ons huisje wat verderop.
De wandelschoenen uit. Sommige dapperen onder de massagedouche met kleurledjes én radio!
Anderen de keuken in, achter de potten, microgolfovens en frietketels.
Hoog tijd voor ons diner met weeral een overheerlijke tomatensoep met wel duizend ballekes gevolgd door kakelverse kip met vooral véél friet. En de 5 liter pot mayonaise? Hij was er! Nu nog ne lepel met ne lange steel meebrengen.
Daarna zochten we vlug een plaatsje aan het tv scherm voor het wereldkampioenschap veldrijden in Ohio. Sven Nijs reed ook mee en dus werd er met bier gegooid. Tegenwoordig een algemeen verschijnsel onder supporters bij het veldrijden…
Kortom, de eindsprint, op het scherp van de snede, werd door de bovenvernoemde gewonnen en even later zaten we gezellig doorgezakt in ons salon bij de haard. De Jos in zijn lievelingshouding, achterstevoren op een stoel, met zijn armen op de leuning. We dronken nog wat pintjes Primus. Stella was ook goed geweest of gewoon bier!
De Pik gaf nog even een bloemlezing van de sterke verhalen die hij zoal vanachter zijne toog opvangt en vervolgens kroop hij in zijne zetel in foetus houding. We moesten ons inhouden om niet wat ijskoud water op zijn blote billen te spetteren. Zo verlokkelijk als hij daar lag.
Verder was het een rustige avond, we waren dan ook allemaal moe.
Zondag 12 februari:
Elke keer vinden we weer iemand om heel vroeg in de ochtend de ruiten van zijn auto ijsvrij te krabben teneinde naar de plaatselijke boulangerie pain chaud te rijden. Verse croissants, pistolets en goeie straffe koffie op tafel. Wij houden van die mens.
Dan nog wat rondzwervingen langs de verschillende slaapkamers en na een tijdje zaten we weer samen gezellig te ontbijten. De muziek ook nu weer goed luid, of wat dacht je?
Tijd dan voor onze laatste activiteiten.
We besloten een bezoek te brengen aan het stadje Han-Sur-Lesse. Sommigen onder ons beweerden echter dat ze de grotten van Han al van binnen en van buiten kenden.
En vermits er zoals overal in deze streek van ’t land verder geen bal te zien was togen we na enkele minuten al naar het eerste café dat open en vooral bereid was ons gedienstig te zijn:
‘Brasserie le Central’. Zo Vlaams als het maar kan zijn want Chantal van Wilsele-Putkapel staat er achter de toog. (thuisadres bij de redactie verkrijgbaar)
Ze had leren pijpen, raar gemetste muren en ne Juke Box met Child in Time erop. Zeer geslaagd.
Dus proefden we er van de lokale specialiteit: ‘La Blonde de Han’, 6,5° maar amper te drinken.
Geef ons toch maar een Orvalleke.
Soit, ze waren er vriendelijk en gedienstig om van de kommetjes saucisse nog maar te zwijgen.
En vooral, we leerden dankzij de Vincent veel bij over vrouwen met een hoog inkomen en ook dat de telefoonboeken vroeger véél dikker waren.
De Kris leerde ons dan weer het bestaan en gebruik van een cinemabroek*.
Allee, ’t was goed geweest en er moest nog gegeten worden. Den overschot van ons weekend.
Trouwens, iemand ooit al eens van de Pik zijn ‘Chicken on a Beer Bottle’ geproefd? Ik ook niet, maar op ons ventenweekend kan alles! En daar dan een pintje bij. Smaken dat het deed.
Ondertussen kwam de meneer van ‘de Gîte’, we zegden beleefd goeiendag, ons verblijf, water- en energieverbruik controleren.
Het signaal om alles beginnen op te ruimen en terug in onze auto’s te laden. Het was weeral goed geweest. We lieten Ambly vredig achter ons… terug naar Werchter.
Onze dames zagen zoals steeds vermoeide maar gelukkige venten aankomen en ons Loe vond dan maar dat de terugkomst gevierd moest worden met pannenkoeken!
We kunnen beginnen dromen van versie nummer 17!
En Witse, begint al maar te trainen. Onze eerste pint bier vonden wij ook niet lekker!
Weeral bedankt Frans voor de organisatie en het oneindige geduld.
Vincent voor de aankleding en animatie.
Jos, Kris, Wim, Stefan, Frederik, Glenn, Jochen,Toon, Pik en Erik om erbij te zijn.
Bedankt Loe voor de beste soepen van de wereld, Wim voor de verrukkelijkste spaghettisaus,
Mieke voor de aankopen en Hilde voor de jaarlijkse, lekkerste wafels.
* Gemalen kaas: ook wel geraspte kaas genoemd, lekker naar ’t schijnt.
* Tobasco: gewoon een Belgisch uitzendkantoor.
* Stamboom: een gevelde boom zonder takken.
* Cinemabroek: een broek waarbij de zakken geen bodem hebben en die zonder onderbroek gedragen wordt. Onder andere gebruikt in de Ciné Monty in Baal.
erik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten