De Liesbeth ook natuurlijk, er moet toch iemand die ventjes de borst geven!
En verder:
- André Buedts
- Wim Wuyts
- Frans Verstraeten
- Frederik Verstraeten
- Pieter Verstraeten
- Glenn Swinnen
- Vincent Matthijs
- Pieter Feyaerts
- Stefaan Feyaerts
- Jochen Verstraete
- Kristof Gorissen
- Kris Janssens
- Jos Verstraeten
- Erik Wouters
- Paul Verrijken
- Martin Feyaerts
- Tino Uytterhoeven
- Toon Wouters
- Stijn Michiels ?
maandag 6 september 2010
Ook waar het te doen is, weten we al, reeds!
Even aanklikken: http://www.gitedurbuy.be/htmnl/accueilcouchant.htm
En het juiste adres is: Gîte "Au soleil Couchant"
Rue DU Colonel Vanderpeere, 14
6940 Durbuy (Grandhan)
En het juiste adres is: Gîte "Au soleil Couchant"
Rue DU Colonel Vanderpeere, 14
6940 Durbuy (Grandhan)
maandag 9 augustus 2010
Wanneer dan wel?
En ook de datum zou al bekend zijn;
kleur het weekend van 28 tot 31 januari te 2011 al maar fluo-geel in je agenda!!!
kleur het weekend van 28 tot 31 januari te 2011 al maar fluo-geel in je agenda!!!
zondag 18 april 2010
Goed op tijd beginnen!
Het klinkt misschien raar maar ja, de eerste inschrijving voor het VentenWeekend van 2011 is officieel binnengekomen.
Gaat al zeker mee:
1: André Buedts
Gaat al zeker mee:
1: André Buedts
donderdag 11 maart 2010
maandag 22 februari 2010
En de vrouwen ondertussen...
Ze lieten zich de zaterdag van het ventenweekend eens goed gaan in restaurant de Torenhoeven.
De melding dat het aperitief door de venten aan hen werd aangeboden werd daar in Houyet op geweldig enthousiasme onthaald.
Ik heb die avond mijn mond niet meer mogen/durven opendoen!
foto's Mieke
De melding dat het aperitief door de venten aan hen werd aangeboden werd daar in Houyet op geweldig enthousiasme onthaald.
Ik heb die avond mijn mond niet meer mogen/durven opendoen!
foto's Mieke
zondag 14 februari 2010
dinsdag 9 februari 2010
maandag 8 februari 2010
De grote verslagenheid.
Onze jaarlijkse verplaatsing om in den vremde naar de wereldkampioenschappen veldrijden te gaan kijken!
-------------------------------------------------------------------------------------
Dus, je vertrekt op VentenWeekend, voor mij één van de hoogdagen van het jaar en net dan moet je met de Pik meerijden.
Niks tegen die mens of zeker niet tegen zijn Movano-camionette maar moest die zonodig naar onze bivakplaats geleid worden door middel van een GPS mét VROUWENstem!? Een Hollandse nog wel.
Allee jongens, wie begint er nu zo een VW!
En… 5 km voor aankomst was ’t van da. Madame wist niet dat het daar sneeuwde en ja hoor we zaten vast, van de baan geschoven!
We hebben ons erdoor/ eruit gesleurd maar heeft er iemand excuses gehoord uit het bakske tegen de voorruit?
Ik niet. Kriskse en zijne zere rug ook niet.
Soit,
Ons Dertiende Ventenweekend in Houyet:
Vrijdag 29 januari kwamen we aan in onze ‘La Halte d’ Ardenne’.
Zoals gewoonlijk als laatste en dus handen in overvloed om onze lading te lossen. Even rondlopen in ons verblijf, een slaapplaats zoeken en even later zaten we samen aan de lange tafel om onze eerste ‘Loe’-soep naar binnen te slurpen. Zeker zo lekker als die van ons moe, alleen ontbrak er iets. Het surpriseke op de bodem van de ketel?
Ook de Wouter zijn heerlijke spaghettisaus werd rijkelijk over de slierten gegoten. Onze tenen krulden van de look, onze levers snakten naar bier.
En om hun eigen wijs te maken dat ze aan hun lichaam werkten kropen er zelfs al enkele in de sauna en de jacuzzi. De Vincent op kop en bloots- kops! Tssss. Gelukkig hadden we grote handdoeken bij.
De Pieter nam de plaats van den Dré in en eigende zich de hele avond een volledige zetel toe.
Kortom, we dronken nog enkele pintjes, probeerden mekaar te over- troeven met het pokerspel, sloegen een gitaarakkoord aan mét gezang, gingen ons dorpskerkje bezoeken, stuurden toch! een nachtzoentje naar huis en probeerden te slapen…
Zaterdag 30 januari, weer die geur van spek met eieren die naar boven kwam gewaaid, tussen de deurspleten door, tot in onze slaapzak. Niemand kan dit weerstaan. Polle en Tijnke, wij houden van jullie!
Alleen de Wimme bleef zich nog even bezinnen, de dagwandeling voorbereiden heet dat. Den Ollie hielp hem een beetje…
Goed, de boterhammen werden onder leiding van Pieter en Stefan gesmeerd en vervolgens in de reeds zwaar gevulde rugzakken gepropt. Hier en daar was er zelfs glasgerinkel en snoepgeritsel te horen, tiens?
En sneeuwen, ja Sabine, merci zenne! Het viel begot zelfs met vlokken uit de lucht.
We werden door onze kookouders uitgewuifd en waren weg. Niks kortste weg, eerst nen toer door ‘t dorp om vervolgens 50 meter verder uit te komen. Bleek het gewoon tactiek te zijn. De Wimme wilde dat ons gestel zich langzaam aanpaste aan de ijle lucht. Niet zomaar, bleek enkele klims later, toen het eerste slachtoffer viel. De Jochen zijn West-Vlaams lichaam kon het plotse hoogteverschil niet meer aan. Onmiskenbaar ne ‘Plat-Pays-er‘!
Vincent en Kristof speelden voor rood kruis en brachten de arme kerel terug naar het basiskamp. We zouden hen terug zien aan het kerkje van Gendron waar we op de middag besloten ons diner voor den dag te halen. Voor sommigen werd dat een Zwan-worstje met een boterham gesopt in Primus, voor de meesten een ordinaire snee brood met choco maar voor anderen dan weer een heus 4-gangen menu.
Proef even mee: Noorse vissoep, bakharing met puree, sardientjes in eigen nat en …
Ook den Toon toverde een hele keuken voor de dag. Ja, Piet Huizentruyt had er nog iets kunnen van opsteken, daar onder de kerktoren.
Alleen, zo als dessert nog een goei wafel, dat zou smaken, hé Kriske…
Een uurtje later waren we weer gesterkt om het vervolg van onze 35 km lange trektocht verder te zetten. De zon vond dat gelukkig ook!
We stapten en klommen alsof ons leven ervan afhing en hielden al wel eens een drinkstop. Je kan toch niet blijven aan die volle flessen sleuren.
Tot, ja juist, de geschiedenis zich herhaalde !
Onze kaartlezer, de Wimme weet na al die jaren nog steeds niet dat een doorwaadbare plaats op de stafkaart verwijst naar een zonnige dag in ‘t putteke van een snikhete zomer!
Enkele gekken riskeerden hun leven om via vermolmde boomstammen de overkant van de woeste rivier te bereiken. De anderen besloten dat te doen door enkele meters verder te stappen en wat extra beklimmingen te plegen. Godzijdank, we zijn mekaar droog en wel tegengekomen!
De Polle en Tijnke hadden ondertussen controlepost ‘Café La Bascule’ bemand en wachtten er ons tegen het donker met een stevige kraag op.
Waarbij ik bedoel dat de pint bier een mooie col had!
We vertelden er de leukste dingen, lachten met alles en iedereen en vooral, we negeerden de smeekbeden van ‘scoonpapa’ om toch maar stillekes verder te gaan. Niks van, we hadden nu eens iets te drinken!
Edoch, onze magen begonnen te knorren en dus togen we op den duur naar onze villa om ons, na een opfrisbeurt, rond de feestelijk gedekte tafels te zetten. De zever liep uit onze mond of toch zoiets…
Ons Loe haar tweede soep mét ballekes werd gewoonweg verzwolgen.
En ‘t is ondertussen geweten, fonduen is werkelijk een manier van eten om te vermageren en je tafelgenoten echt te leren kennen. De hele tijd achter je stukjes vlees of was het toch kip, aanzitten en “hé, mag ik de ketchup of de béarnaise es hemme” roepen.
Er waren er zelfs bij die met mes en vork aten en nee Glenn, die saus in dat keteltje is niet om het Frans brood in te soppen en dan op te eten.
Hoe dan ook, het was lekker en even later kreunden de afwasautomaten van genot terwijl de Free zijne decor aan ‘t opstellen was.
Hij zou ons die avond vermaken met een knap in elkaar gestoken quiz ‘De Slimste Vent’! Die kerel moet daar veel werk ingestoken hebben en de winnende ploeg werd dan nog beloond ook. Met bier of wat dacht je?
Hij verbaasde ons achteraf ook nog eens met een Wii-bowling op groot scherm, niet te doen! Jammer dat de Polle wakker werd van al dat kabaal op die houten banen.
Goed, we plaatsten nog een danske op aangeven van onze ervaren deejee Veins, pokerden voor zwaar geld en zwoeren mekaar buiten aan de vuurkorf eeuwige trouw met een stevige pint bier in de hand!
‘t Was weer kot in de nacht en we trokken dan maar stillekes naar onze slaapvertrekken. Luisteren naar wat onze kamergenoten in hun dromen te vertellen hadden, hun de weg wijzen naar ‘t wc en vooral de bomen tellen die ze omzaagden…. Grrr.
Zondag 31 januari, goed, we hadden enkele uren in ons bed gelegen.
Een staalblauwe hemel (ik hielp een beetje door de gordijnen en luiken te openen) lokte ons uit onze slaapzakken en dreef ons benedenwaarts waar er weer een schitterende ontbijttafel met croissants en pistolets ons toelachte.
De Frakke, Kriske en Martin waren al vroeg in de weer en ja, wij appreciëren dat, echt. Alleen, zo vroeg in de morgen en met een zware kop is dat niet zo duidelijk merkbaar!
Hoe de Jokke wakker wordt? Hij steekt eerst een sigaret in zijn mond en plugt dan simpel zijne i-Pod rechtstreeks in zijn hersenpan.
Vooral de Wimme en de Stefan hadden nogal een kater weg te werken en besloten dit al joggend te doen. De echte venten trokken weer hun wandelschoenen aan om onder leiding van den Ollie nog eens de natuur
te bewonderen. Tot de Polle na enkele honderden meters besefte dat het van 3 uur vannacht geleden was dat hij zijn poes nog had gesproken. Hij moest terug naar het kamphuis om haar te bellen!
Het moet gezegd worden, den Ollie kan evengoed kaartlezen als de Wimme. We hebben nauwelijks ne weg gezien, moesten weer over prikkeldraad klauteren en ook deze keer liepen we weer vast. Juist ja, een spoorweg! En, waar leiden de meeste spoorwegen naartoe? Inderdaad, naar een station. Wat vinden we daar dan aan de overkant… hemeltje, een café: ‘La Bascule’ nog wel! We werden er wéér met open armen ontvangen en het LCD-scherm werd meteen op het wereldkampioenschap veldrijden gezet. Op de VRT natuurlijk. Goei klanten moet je nu eenmaal soigneren, weten ze daar in het zuiden ondertussen. Van hun eigen vaste klanten die daar aan hun pint zitten te zuigen zullen ze nooit rijk worden hebben ze allang door!
Den ambiance kwam er tegelijk met de grote pinten bier weer aan en we begrepen ook plots waarom er zo ne grote voet onder die glazen staat…
Er won weer ne Belg het veldrijden of toch niet? Soit, we togen terug naar ons verblijf om daar al wat op te ruimen en in te pakken. En ja, de frigo’s puilden nog uit van al het lekkers dat we waren vergeten op te eten. Soep, vlezekes, spaghetti en daar mocht ook een Primus sauzeke bij zijn. Ook de tweede ploeg onder leiding van de Stijn had de weg teruggevonden en duwden nog ne boterham naar binnen.
Maar draait of keert het gelijk je wilt… we begonnen ons madammen te gaan missen.
We hadden een heerlijk weekend achter de rug, we hadden goe gegeten, genoten van de Ardeense buitenlucht, mekaar weer wat beter leren kennen. Kortom, volgend jaar… opnieuw!!!
In Werchter bij de moe, zagen ze ons vermoeid maar tevreden en met fonkelende ogen terug. Het nagenieten en vertellen kon beginnen.
Venten, bedankt voor al de mooie momenten!
Vrouwen bedankt voor de zorgen vooraf en vooral achteraf en schrijf nu toch die naam eens op de kledingstukken, schoenen en toiletzakken…!
Lutgarde, bedankt voor de héérlijke soep!
Hilleke, bedankt voor de wafels!
Mieke, bedankt voor de aankopen!
Wouter, bedankt voor de verrukkelijke spaghettisaus!
Free, bedankt voor de leuke quiz-avond!
Toon, bedankt voor den drank en Jos bedankt voor ‘t eten!
En Frakke, bedankt voor al het werk dat je er weer hebt ingestoken!
Groetjes en tot gauw,
De rikke.
-------------------------------------------------------------------------------------
Dus, je vertrekt op VentenWeekend, voor mij één van de hoogdagen van het jaar en net dan moet je met de Pik meerijden.
Niks tegen die mens of zeker niet tegen zijn Movano-camionette maar moest die zonodig naar onze bivakplaats geleid worden door middel van een GPS mét VROUWENstem!? Een Hollandse nog wel.
Allee jongens, wie begint er nu zo een VW!
En… 5 km voor aankomst was ’t van da. Madame wist niet dat het daar sneeuwde en ja hoor we zaten vast, van de baan geschoven!
We hebben ons erdoor/ eruit gesleurd maar heeft er iemand excuses gehoord uit het bakske tegen de voorruit?
Ik niet. Kriskse en zijne zere rug ook niet.
Soit,
Ons Dertiende Ventenweekend in Houyet:
Vrijdag 29 januari kwamen we aan in onze ‘La Halte d’ Ardenne’.
Zoals gewoonlijk als laatste en dus handen in overvloed om onze lading te lossen. Even rondlopen in ons verblijf, een slaapplaats zoeken en even later zaten we samen aan de lange tafel om onze eerste ‘Loe’-soep naar binnen te slurpen. Zeker zo lekker als die van ons moe, alleen ontbrak er iets. Het surpriseke op de bodem van de ketel?
Ook de Wouter zijn heerlijke spaghettisaus werd rijkelijk over de slierten gegoten. Onze tenen krulden van de look, onze levers snakten naar bier.
En om hun eigen wijs te maken dat ze aan hun lichaam werkten kropen er zelfs al enkele in de sauna en de jacuzzi. De Vincent op kop en bloots- kops! Tssss. Gelukkig hadden we grote handdoeken bij.
De Pieter nam de plaats van den Dré in en eigende zich de hele avond een volledige zetel toe.
Kortom, we dronken nog enkele pintjes, probeerden mekaar te over- troeven met het pokerspel, sloegen een gitaarakkoord aan mét gezang, gingen ons dorpskerkje bezoeken, stuurden toch! een nachtzoentje naar huis en probeerden te slapen…
Zaterdag 30 januari, weer die geur van spek met eieren die naar boven kwam gewaaid, tussen de deurspleten door, tot in onze slaapzak. Niemand kan dit weerstaan. Polle en Tijnke, wij houden van jullie!
Alleen de Wimme bleef zich nog even bezinnen, de dagwandeling voorbereiden heet dat. Den Ollie hielp hem een beetje…
Goed, de boterhammen werden onder leiding van Pieter en Stefan gesmeerd en vervolgens in de reeds zwaar gevulde rugzakken gepropt. Hier en daar was er zelfs glasgerinkel en snoepgeritsel te horen, tiens?
En sneeuwen, ja Sabine, merci zenne! Het viel begot zelfs met vlokken uit de lucht.
We werden door onze kookouders uitgewuifd en waren weg. Niks kortste weg, eerst nen toer door ‘t dorp om vervolgens 50 meter verder uit te komen. Bleek het gewoon tactiek te zijn. De Wimme wilde dat ons gestel zich langzaam aanpaste aan de ijle lucht. Niet zomaar, bleek enkele klims later, toen het eerste slachtoffer viel. De Jochen zijn West-Vlaams lichaam kon het plotse hoogteverschil niet meer aan. Onmiskenbaar ne ‘Plat-Pays-er‘!
Vincent en Kristof speelden voor rood kruis en brachten de arme kerel terug naar het basiskamp. We zouden hen terug zien aan het kerkje van Gendron waar we op de middag besloten ons diner voor den dag te halen. Voor sommigen werd dat een Zwan-worstje met een boterham gesopt in Primus, voor de meesten een ordinaire snee brood met choco maar voor anderen dan weer een heus 4-gangen menu.
Proef even mee: Noorse vissoep, bakharing met puree, sardientjes in eigen nat en …
Ook den Toon toverde een hele keuken voor de dag. Ja, Piet Huizentruyt had er nog iets kunnen van opsteken, daar onder de kerktoren.
Alleen, zo als dessert nog een goei wafel, dat zou smaken, hé Kriske…
Een uurtje later waren we weer gesterkt om het vervolg van onze 35 km lange trektocht verder te zetten. De zon vond dat gelukkig ook!
We stapten en klommen alsof ons leven ervan afhing en hielden al wel eens een drinkstop. Je kan toch niet blijven aan die volle flessen sleuren.
Tot, ja juist, de geschiedenis zich herhaalde !
Onze kaartlezer, de Wimme weet na al die jaren nog steeds niet dat een doorwaadbare plaats op de stafkaart verwijst naar een zonnige dag in ‘t putteke van een snikhete zomer!
Enkele gekken riskeerden hun leven om via vermolmde boomstammen de overkant van de woeste rivier te bereiken. De anderen besloten dat te doen door enkele meters verder te stappen en wat extra beklimmingen te plegen. Godzijdank, we zijn mekaar droog en wel tegengekomen!
De Polle en Tijnke hadden ondertussen controlepost ‘Café La Bascule’ bemand en wachtten er ons tegen het donker met een stevige kraag op.
Waarbij ik bedoel dat de pint bier een mooie col had!
We vertelden er de leukste dingen, lachten met alles en iedereen en vooral, we negeerden de smeekbeden van ‘scoonpapa’ om toch maar stillekes verder te gaan. Niks van, we hadden nu eens iets te drinken!
Edoch, onze magen begonnen te knorren en dus togen we op den duur naar onze villa om ons, na een opfrisbeurt, rond de feestelijk gedekte tafels te zetten. De zever liep uit onze mond of toch zoiets…
Ons Loe haar tweede soep mét ballekes werd gewoonweg verzwolgen.
En ‘t is ondertussen geweten, fonduen is werkelijk een manier van eten om te vermageren en je tafelgenoten echt te leren kennen. De hele tijd achter je stukjes vlees of was het toch kip, aanzitten en “hé, mag ik de ketchup of de béarnaise es hemme” roepen.
Er waren er zelfs bij die met mes en vork aten en nee Glenn, die saus in dat keteltje is niet om het Frans brood in te soppen en dan op te eten.
Hoe dan ook, het was lekker en even later kreunden de afwasautomaten van genot terwijl de Free zijne decor aan ‘t opstellen was.
Hij zou ons die avond vermaken met een knap in elkaar gestoken quiz ‘De Slimste Vent’! Die kerel moet daar veel werk ingestoken hebben en de winnende ploeg werd dan nog beloond ook. Met bier of wat dacht je?
Hij verbaasde ons achteraf ook nog eens met een Wii-bowling op groot scherm, niet te doen! Jammer dat de Polle wakker werd van al dat kabaal op die houten banen.
Goed, we plaatsten nog een danske op aangeven van onze ervaren deejee Veins, pokerden voor zwaar geld en zwoeren mekaar buiten aan de vuurkorf eeuwige trouw met een stevige pint bier in de hand!
‘t Was weer kot in de nacht en we trokken dan maar stillekes naar onze slaapvertrekken. Luisteren naar wat onze kamergenoten in hun dromen te vertellen hadden, hun de weg wijzen naar ‘t wc en vooral de bomen tellen die ze omzaagden…. Grrr.
Zondag 31 januari, goed, we hadden enkele uren in ons bed gelegen.
Een staalblauwe hemel (ik hielp een beetje door de gordijnen en luiken te openen) lokte ons uit onze slaapzakken en dreef ons benedenwaarts waar er weer een schitterende ontbijttafel met croissants en pistolets ons toelachte.
De Frakke, Kriske en Martin waren al vroeg in de weer en ja, wij appreciëren dat, echt. Alleen, zo vroeg in de morgen en met een zware kop is dat niet zo duidelijk merkbaar!
Hoe de Jokke wakker wordt? Hij steekt eerst een sigaret in zijn mond en plugt dan simpel zijne i-Pod rechtstreeks in zijn hersenpan.
Vooral de Wimme en de Stefan hadden nogal een kater weg te werken en besloten dit al joggend te doen. De echte venten trokken weer hun wandelschoenen aan om onder leiding van den Ollie nog eens de natuur
te bewonderen. Tot de Polle na enkele honderden meters besefte dat het van 3 uur vannacht geleden was dat hij zijn poes nog had gesproken. Hij moest terug naar het kamphuis om haar te bellen!
Het moet gezegd worden, den Ollie kan evengoed kaartlezen als de Wimme. We hebben nauwelijks ne weg gezien, moesten weer over prikkeldraad klauteren en ook deze keer liepen we weer vast. Juist ja, een spoorweg! En, waar leiden de meeste spoorwegen naartoe? Inderdaad, naar een station. Wat vinden we daar dan aan de overkant… hemeltje, een café: ‘La Bascule’ nog wel! We werden er wéér met open armen ontvangen en het LCD-scherm werd meteen op het wereldkampioenschap veldrijden gezet. Op de VRT natuurlijk. Goei klanten moet je nu eenmaal soigneren, weten ze daar in het zuiden ondertussen. Van hun eigen vaste klanten die daar aan hun pint zitten te zuigen zullen ze nooit rijk worden hebben ze allang door!
Den ambiance kwam er tegelijk met de grote pinten bier weer aan en we begrepen ook plots waarom er zo ne grote voet onder die glazen staat…
Er won weer ne Belg het veldrijden of toch niet? Soit, we togen terug naar ons verblijf om daar al wat op te ruimen en in te pakken. En ja, de frigo’s puilden nog uit van al het lekkers dat we waren vergeten op te eten. Soep, vlezekes, spaghetti en daar mocht ook een Primus sauzeke bij zijn. Ook de tweede ploeg onder leiding van de Stijn had de weg teruggevonden en duwden nog ne boterham naar binnen.
Maar draait of keert het gelijk je wilt… we begonnen ons madammen te gaan missen.
We hadden een heerlijk weekend achter de rug, we hadden goe gegeten, genoten van de Ardeense buitenlucht, mekaar weer wat beter leren kennen. Kortom, volgend jaar… opnieuw!!!
In Werchter bij de moe, zagen ze ons vermoeid maar tevreden en met fonkelende ogen terug. Het nagenieten en vertellen kon beginnen.
Venten, bedankt voor al de mooie momenten!
Vrouwen bedankt voor de zorgen vooraf en vooral achteraf en schrijf nu toch die naam eens op de kledingstukken, schoenen en toiletzakken…!
Lutgarde, bedankt voor de héérlijke soep!
Hilleke, bedankt voor de wafels!
Mieke, bedankt voor de aankopen!
Wouter, bedankt voor de verrukkelijke spaghettisaus!
Free, bedankt voor de leuke quiz-avond!
Toon, bedankt voor den drank en Jos bedankt voor ‘t eten!
En Frakke, bedankt voor al het werk dat je er weer hebt ingestoken!
Groetjes en tot gauw,
De rikke.
Abonneren op:
Posts (Atom)