VW 2016 Sint Martens Voeren
Dit jaar geen Ardennen of ander Waals-talig gebied. We
trokken naar dé Limburg.
Omdat het daar mooi is en ook omdat we gene tolk mee
hadden…
Vrijdag 29 januari:
Reeds die vrijdagnamiddag (goed op tijd dus) werden we door de Vincent
per mail verwittigd dat het dorpje wel degelijk bestaat en dat het er droog
maar winderig was!
De VW-vlaggen wapperden dapper
in het (nog) vredige Sint-Martens-Voeren.
Enkele uren later kwam de
rest er ook aan, gevolgd door de materiaal- en drankcamionette.
Men had er zelfs voor
gezorgd dat we door de plaatselijke prins karnaval verwelkomd werden.
Alleen toen hij mij
wellustig ‘A laaf’ toeriep en zijn rechterhand tot achter zijn linkeroor zwaaide
werd ik even bang. Sebiet krijg ik hier nog een draai rond mijn oren. Vlug
binnen.
Iedereen was er? Nee, het
was nog wachten op de Stijn die blijkbaar zijn GPS op Sint-Martens-Latem
ingesteld had. Hij zou wat later komen.
Dus uitladen maar, alles
installeren, ons verblijf verkennen én een geschikte slaapplaats zoeken.
Dat viel goed mee,
werkelijk alles was er voorzien. Dit was met voorsprong één van de best
uitgeruste vakantieverblijven die we reeds bewoond hadden.
Vooral het
doorkijkhaardvuur werd geapprecieerd. We hadden dan ook een houtvoorraad bij om
het daar desnoods een week bij -24° uit te houden.
Jammer dat de koelkast wat
smal was. Geen probleem echter voor Tino die als een volleerd traiteur de gourmetschotels
toeplooide met de woorden: “Ziere wel da ze der in geroke, no
stress!”
Aan het kookvuur werd de Wouter,
onze kok van dienst, waargenomen. Hij wou absoluut zijn spaghettisaus zelf
opwarmen en opdienen. Dat hij die eer voor zich hield was terecht. Dit was
Italiaanse kost waar ze in ‘de Laars’ nog een lesje kunnen aan nemen.
Het werd ons opgediend met
een homp Frans brood en een lekker pintje bier of glaasje rode wijn.
We bleven aan tafel nog
wat nagenieten van onze maaltijd, speelden wat gezelschap, dronken nog iets en altijd met het nodige zeveren en
lachen. Zelfs den Toon en Frederik bleven wakker.
Enkele uren later zochten
we echter toch onze bedden op en veel opwindends gebeurde er die avond niet
meer tot ik plots vanuit de slaapkamer boven me hoorde vragen: “Papa, waar is mijn pyjama?” “Onder je kussen Witse, waar anders” Er is nog werk aan…
Voor de rest hadden we een
rustige nacht.
Zaterdag 30 januari:
Zeven uur ‘s morgens. Klokkengelui. Wie zet er nu een kerk zo dicht
bij een vakantieverblijf?
We bleven nog even liggen
ondanks het feit dat Frederik de zonnestralen reeds hoorde kletteren op het
dakraam. Maar vooral ook omdat onze spieren dienst weigerden. Alle zuurstof was
opgebruikt .
10 man in één kamer en dat
met het enige raam dicht. Je mag er niet aan denken, één vonk en…
Uit gewoonte nam ik vervolgens
de wekopdracht op mij. Sommigen die dan nog in een diepe coma liggen, lichtjes
agressief zijn of zoals de Jochen die een halve meter opwipt als je zachtjes zijn
naam noemt. Nie simpel!
De vroegste vogels hadden de tafel reeds gedekt en de Wouter stond alweer fris achter ‘zijn’ vuur spek met eieren te bakken. Dit keer was het spek ècht goed gebakken en de eieren perfect geklutst.
De vroegste vogels hadden de tafel reeds gedekt en de Wouter stond alweer fris achter ‘zijn’ vuur spek met eieren te bakken. Dit keer was het spek ècht goed gebakken en de eieren perfect geklutst.
Wouter, we weten nu waarom
je meegaat en vooral waarom je moèt blijven meegaan!
Met het daglicht aan
konden we door de grote ramen van ons huis eindelijk de omgeving bekijken. Mooie
omgeving dat wel maar verder alleen wolken in alle tinten donker grijs en vooral
regen, veel regen. We werden er even moedeloos van.
Even maar, want… We
besloten ons toch maar klaar te maken voor onze jaarlijkse grote trektocht.
Boterhammen werden besmeerd,
chocolade, appel-en sienen uitgedeeld en hier en daar werden zelfs potten, pannen
en gasbrandertjes in de rugzakken
gestoken. Of zoals de Frederik die ik heel de tocht een volwaardig draagbaar
Hamburgerkraam zag meesleuren.
En stel je voor, er waren
zelfs sommigen onder ons die regenkledij bij hadden, je weet maar nooit!
De Wimme nam zijn
wandel-GPS en stafkaart ter hand en merkte pas toen dat hij zijn Portable
Roadmap Hanger thuis vergeten was. Slordig, zijn we niet gewoon van hem!
Dus wij op pad of wat er moest
voor doorgaan, de Witse en Lode op kop van het peloton.
Diegenen zonder
regenkledij waren na 5 minuten reeds zeiknat, de anderen pas na een kwartier.
Gelukkig konden we heel even schuilen onder de imposante, 23 meter hoge
spoorwegviaduct die de Duitsers tijdens de eerste wereldoorlog door Russische
krijgsgevangenen lieten bouwen (even een wjd*).
En alsof die nattigheid
nog niet voldoende was passeerden we wat later de bron van de Voer.
Met zijn 4000 liter water
per minuut voedt deze de forellenkwekerij de Commanderie in St. Pieters-Voeren*.
Een bezoekje was dus meer dan verantwoord. Vooral omdat er ook een verwarmde
tent voorzien was. Jammer dat we de dienstdoende kelner er moesten op wijzen
dat van één van de terrasbranders ‘Le gaz sur’ was. Hij had het meteen begrepen
en ook dat we iets wilden drinken.
‘Als je bitch wil chillen, is ’t geen probleem’, zong de Vincent.
Waarop de Lode een kanjer
van een snoepzak bovenhaalde en iedereen trakteerde. De suiker die hij hierbij onder
uit de zak liet lopen werd tot een lijntje verwerkt en opgesnoven.
‘Dan ga ik
erheen, ik kom niet alleen. Want ik heb
drank en drugs, ik heb drank en drugs…’
Ook de vriendelijke mensen
uit Rotselaar die me meteen herkenden van de elektrozaak aan de brug in
Werchter kregen ondanks deze belediging een snoepje. (Uit)gelach weerklonk bij
mijn vrienden.
We stapten dan maar verder
en na nog enkele kilometers plassen en modder trotseren kwamen we aan in het
dorpje Teuven met zijn mooi golvend landschap en hoog uittronende kerk.
Plots waren we echter de
Wouter kwijt. Gelukkig zagen we hem om de bocht eenzaam voor het raam van een
cafeetje zitten.
Goed van inborst als we
zijn trokken wij dan maar het etablissement er recht tegenover binnen.
Allee, enkele minuten
later kwam hij ook schoorvoetend het Café Modern binnen. Hij moet maar eens
leren eerst toelating te vragen.
Nu, de enige reden waarom
we daar binnen gingen was de reusachtige ventilator aan ’t plafond (kwestie van
onze kleren te drogen), de supervriendelijke bediening (de ober van dienst had
duidelijk de nacht ervoor problemen gehad met zijne vriend)
maar vooral het Decap orgel dat door middel van een Euromunt een vrolijk deuntje begon te spelen. Met een schijfje witte pens lukte dat echter niet, zo bleek even later.
maar vooral het Decap orgel dat door middel van een Euromunt een vrolijk deuntje begon te spelen. Met een schijfje witte pens lukte dat echter niet, zo bleek even later.
We aten er stiekem en onopvallend
onze boterhammen op vooral omdat op de kaart stond dat dit verboden was. Komaan,
nen Hollander die ons iets verbiedt…?
We besloten dan maar,
omdat het nog vroeg in de namiddag was en het bleef regenen, het café aan de
overkant ook maar eens te bezoeken.
En ja, we moesten het
toegeven. Moeder de Gans was een veel gezelliger etablissement met vriendelijke
bediening en vooral we zaten er lekker warm bij het haardvuur .
Maar, er moesten nog
kilometers gevreten worden en ook omdat het buiten begon te schemeren besloten
we om verder te gaan en de aanhoudende regen te trotseren.
Het laatste stuk van onze
trektocht legden we zelfs in het pikkedonker af. Langs kronkelende asfaltwegen
zonder straatlichten en binnendoor over veldwegeltjes die beekjes geworden
waren en tot overmaat van ramp met onweer en striemende hagel in ons gezicht.
Sommigen begonnen zelfs al te hallucineren over weilanden die ze herkenden als
vroegere Chirokamp-terreinen.
Gelukkig konden we hen tot
rust brengen door middel van een glaasje jenever.
Eindelijk, het kerkje van
Sint Martens Voeren kwam in zicht maar Stijn, Toon en Pieter vonden het zonde van
de flessen drank die ze heel die tijd hadden meegesleurd. Terwijl ze mekaar
eeuwige trouw en liefde toe zweerden besloten ze die leeg te maken. Te leeg
bleek een tijdje later. De emoties of hoe heet je zoiets sloegen meedogenloos
toe. Als dat maar geen mannelijke poes wordt…
Besluit van die tocht? Volgend
jaar moeten we allemaal een fluo jasje aan hebben en nemen we uitsluitend nog Fristi
mee!
Goed, iedereen was veilig
binnen geraakt en terwijl enkelen de douche indoken, alsof ze nog niet nat
genoeg waren, werd de tafel feestelijk klaargemaakt voor een copieuze
avondmaal.
Hoewel we weliswaar onze
vleesjes en aanverwanten zelf moesten bakken en braden maakten we daar geen
probleem van. Meer nog, de afwezigen van lichaam en geest hadden duidelijk
ongelijk.
De gourmetstellen en
afwasautomaat dampten nog na toen we ons even later klaarzetten voor een zeer geanimeerde muziekkwis
voor jong én oud van wie anders dan van de Vincent.
Hij deed dat op zijn
onovertroffen wijze en gelukkig waren er geen verliezers, allemaal winnaars.
De avond werd afgesloten
met wat muziek, een kaartspel en vooral Monopoly waarbij de jongste generatie
duidelijk liet weten dat zij ook op de hoogte zijn van het vastgoedgebeuren in
onze maatschappij. Alleen vonden we het jammer dat onze bankier er niet bij
was.
De laatavondfilm zou tot
half vier duren...
Zondag 31 januari:
Ondanks het feit dat we
amper gerecupereerd waren van onze tocht lukte het toch om iedereen rond 9 uur tamelijk
fris aan de ontbijttafel te krijgen. De Frederik en Stijn waren ondertussen bij
Pâtisserie Jean-Pierre in Aubel de pistolets en croissants die Tino besteld
had gaan ophalen.
En bij het gezellig samenzijn bespraken we de plannen voor de voormiddag.
De Wimme en Stefan hadden hun fiets meegebracht en zouden die dan ook gebruiken, kost wat kost. Regen of niet.
De rest besloot na onderling overleg om eens naar het drielandenpunt in het Nederlanse Vaals te rijden.
http://www.drielandenpunt.nl/
En bij het gezellig samenzijn bespraken we de plannen voor de voormiddag.
De Wimme en Stefan hadden hun fiets meegebracht en zouden die dan ook gebruiken, kost wat kost. Regen of niet.
De rest besloot na onderling overleg om eens naar het drielandenpunt in het Nederlanse Vaals te rijden.
http://www.drielandenpunt.nl/
Je hebt er namelijk een
adembenemend uitzicht op de omgeving en de stad Aachen vanop de vijftig meter
hoge Boudewijntoren*.
Bij aankomst bleek echter dat deze toeristische bezienswaardigheid gesloten
was wegens verbouwing. En ondanks het
feit dat alles met hekken afgezet was zat er toch iemand in het loket…!
Gelukkig was er ook daar weer een kantine voorzien en nog wel eentje met
een serveuse of tien.
Wij hadden er duidelijk
geen behoefte aan maar het vrouwvolk was er echt niet op voorbereid.
Plots moest daar alles
opgeruimd worden, de glazen afgewassen en op de bovenste schappen gezet en ja,
ze vochten bijna om bij ons de drankbestelling te komen opnemen.
Zelfs de Lode en de Witse kregen het in hun nis benauwd van al die aandacht en kregen met moeite hunne chocomelk binnen.
Zelfs de Lode en de Witse kregen het in hun nis benauwd van al die aandacht en kregen met moeite hunne chocomelk binnen.
Maar het toppunt was wel
toen ze de open haard aanstaken en
enkele witte schapenvachten voor het haardvuur legden. Help, toch niet… Het werd
de Wouter allemaal teveel, hij wilde dan ook meteen naar zijn geboortedorp
terug rijden. Gelukkig konden we hem bedaren en tegenhouden.
We dronken nog eentje om
’t af te leren en dan ja, ’t was goed geweest, terug naar ons huisje.
De overschotten van het
eten van ons weekend werden opgewarmd en sommigen genoten duidelijk van de
lekkere maaltijd die ze de avond ervoor gemist hadden.
Zo konden we ons even
later rustig voor het tv-scherm zetten om naar het WK veldrijden te kijken. Als
van gewoonte natuurlijk. Met dit verschil dat we nu de juiste winnaar hadden.
Het werd een mooie en
boeiende koers met een ongemeen spannende afloop.
Wout van Aert moest er wel
eentje zijne voet uit zijn rayons sleuren maar werd verdiend en op overtuigende
wijze wereldkampioen!
We waren tevreden en dus
werd het signaal gegeven om alles beginnen op te ruimen en in onze auto’s te laden.
Het was weeral goed geweest. We lieten ons huisje proper en vredig achter ons…
terug naar Werchter.
Daar werden we zelfs nog
verwacht en verwend door Greet die ons bij
haar thuis trakteerde met pistolets. Ze zag haar ventje en vooral zoontje
gezond en wel arriveren. Maar Loodje toch...
We zaten er allemaal nog
eens gezellig bij mekaar. Maar toch…
nergens beter dan thuis.
Tino en ook Jo, bedankt om
de organisatie in handen te nemen. Jullie hebben dat uitstekend gedaan! No
Stress!
Wally, bedankt voor de
verrukkelijke spaghettisaus en voor het perfect gebakken spek met eieren.
Vincent voor de inrichting
van ons verblijf, de tijdschriftjes en de muziekkwis!
Wimme voor de wandeling en
het uitzoeken van de stopplaatsen.
Jokke voor de aankopen! We
appreciëren dat echt.
Frederik voor de gourmetschotels
en bijhorende groenten.
Jochen voor de nodige stok-
en andere broden.
Toon voor het hout en het
bestellen en ophalen van de drank.
Hilleke (of beter tante
Mia?) voor de jaarlijkse wafels.
Loe voor de 2 kastrollen héérlijke
Ventensoep.
En Stijn, Stefan, Pieter,
Kris, Witse en Lode om erbij te zijn.
Op naar Ventenweekend nr. 20. Inschrijven kan nu al!!!
erik.
*Dit verslag werd
aangevuld met de nodige ‘wist je datjes’ en ‘weblinks’ voor al de gaten die in sommige geheugens zouden kunnen gevallen
zijn!
